Mahdi

Last night Ali talked about a TED talk given by Henry Markram who is the director of the Blue Brain project at EPFL. The final goal of this project is simulating the functionality of the human brain. The first phase of this project which this talk is about, aimed to simulate a rat neocortical column, which can be considered the smallest functional unit of the neocortex.

It is a very good talk however I think he is very optimistic about finishing the project in ten years.

You may watch this talk from here or you may download it by following this link.

تو آدم با محبتی هستی، فردینان، نگران من نباش… این هوس بیشتر دانستن انگار مریضت کرده… همین… به هر حال راه زندگی‌ات این است… تو از این راه می‌روی، تنهای تنها… مسافر تنها ار همه دورتر سفر می‌کند… حالا به این زودی‌ها خیال رفتن داری؟

قطار به ایستگاه آمد. وقتی که قطار را دیدم زیاد از کاری که می‌کردم اطمینان نداشتم. با تمام جرأتی که در تمام وجودم سراغ داشتم مالی را بغل کردم. غصه‌دار بودم، برای اولین بار واقعا غصه‌دار بودم، به خاطر همه، به خاطر خودم، به خاطر او، به خاطر همه آدم‌ها.

شاید همین است که آدم در زندگی دنبالش می‌گردد، فقط همین، یعنی دنبال بزرگترین غصه ممکن تا قبل از مردن کاملا در قالب خودش جا بیفتد.

از آن غروب عزیمت سال‌ها گذشته است، سال‌های فراوان… . من نامه‌های زیادی به دیترویت و به هر آدرسی که یادم بود و به هر جا که ممکن بود او را بشناسند و ردش را پیدا کنند نوشتم. ولی هرگز جوابی دستم نرسید. حالا دیگر خانه‌شان را بسته است. این تمام چیزی است که فهمیده‌ام. مالی خوب. مالی نازنین. اگر دستش به این نوشته‌های من برسد، دلم می‌خواهد بداند که احساسم نسبت به او عوض نشده، هنوز هم دوستش دارم و همیشه هم دوستش خواهم داشت، به روش خودم، دلم می‌خواهد بداند که هر وقت خواست در نان و آوارگی‌ام با من سهیم شود، می‌تواند اینجا بیاید. اگر دیگر زیبا نیست، چه باک! کاریش خواهیم کرد! آنقدر زیبایی‌اش، آن زیبایی گرم و زنده‌اش را در دلم دارم که برای هر دو تامان و لااقل تا بیست سال دیگر، یعنی تا آخر کار، بس است.

یقینا دیوانه بودم که ترکش کردم، آنهم با آن سنگدلی و کثافت. به هر حال روحم را تا حالا سالم نگاه داشته‌ام، و اگر مرگ، فردا برای بردنم بیاید، مطمئنم که دیگر هرگز به سردی و رذالت دیگران نخواهم بود، بسکه مالی طی آن چند ماه در آمریکا به من مهربانی و رویا هدیه داده.

[سفر به انتهای شب، لوئی فردینان سلین]

Sometimes the feelings are so powerful that I cannot do anything. I lose control of my body and my mind. There is no concentration any more. Even breathing becomes difficult for me. Usually I have to wait until this state passes and after that I will be very tired.

Sometimes only the feelings matter.

این دو پست (کلافه و روز خوب) تا حدود زیادی شرایط یک زندگی آکادمیک را بیان می کنند. با اینکه نویسنده در رشته فاینانس کار می کند ولی توصیف‌هایش کلی هستند.

چند وقتی است که از نظر کاری در وضع «کلافه» هستم. مدتی است که هیچ پیشرعت قابل ملاحظه‌ای درباره مسئله‌ای که کار می‌کنم نداشته‌ام. فکر می‌کنم کم‌کم باید وقت آن شده باشد که من هم یک «روزخوب» در زمینه کار داشته باشم!!! «روزی که ترکیب بهینه‌ای از کارهای دوست‌داشتنی و سخت در آن وجود داشته باشد».

واقعیت اینست که تعداد روزهای خوب زیاد نیستند ولی لذتی که از سپری کردن یک روز خوب به آدم دست می‌دهد چنان قوی است که ماندن در وضعیت کلافه را حتی برای مدت طولانی توجیه می‌کند.

This is to remember that life is always a pulp fiction.

P.S.: …; Amen!

بعد از مدت ها دو شب قبل موقعیتی پیش آمد که بحث کنم. طرف بحث عمدتا پویا بود. سعی می‌کنم خیلی خلاصه خطوط کلی بحثمان را بنویسم (البته اگه حافظه یاری کند!).

بحث از اینجا شروع شد که من گفتم دوست دارم دکترای دومی در یک رشته دیگر (مثلا اقتصاد) که به علوم انسانی نزدیک‌تر است بگیرم. و فکر می‌کنم سوال‌هایی که در این رشته‌ها مطرح است معمولا سوال‌های مهم‌تری هستند تا سوال‌هایی که ما در رشته‌مان با آنها سر و کار داریم.

پویا در جواب گفت که برای سوال‌های عمیق داشتن لزوما نیازی نیست که فرد در رشته خاصی فعالیت کند و عمیق فکر کردن صرفا به خود شخص بستگی دارد.

من در پاسخ گفتم که ما موجودات ایده‌آل نیستیم و محیطمان تاثیر زیادی بر ما، نحوه نگرشمان، سوال‌هایی که مطرح می‌کنیم و جواب‌هایی که به آن سوال‌ها می‌دهیم دارد. و من فکر می‌کنم برای عمیق فکر کردن در محیط خوبی قرار نداریم…

با وجود خستگی زیاد این مباحثه تا آخرین لحظه ممکن ادامه یافت تا اینکه من مجبور شدم از مترو پیاده شوم. بعد از مدت‌ها بحث خوبی کردم و لذت بردم!

در این میان مسعود پیشنهاد داد که می‌توانیم از طرف IRSA جلسات بحث برگزار کنیم. ایده خیلی خوبی است اگر تعدادی پایه که اهل خوب بحث کردن باشند پیدا شود.

پی‌نوشت: کم هستند آدم‌هایی که خوب بحث کنند، دقیق استدلال کنند، رشته کلام را به دقت دنبال کنند و وقتی حرفی می‌زنند در جواب به حرف تو باشد نه نکته‌ای بی ربط. در نهایت خیلی کم پیش می‌آید که شرایط به گونه‌ای پیش برود که طرفین از بحث لذت ببرند. امیدوارم که بحث دو شب قبل برای پویا هم لذت بخش بوده باشد.

اخیرا سایت رستاک رو پیدا کردم و به نظرم سایت جالبی امد، خصوصا برای کسانی که به مسائل و چالش های امروز ایران علاقه مند هستند. در رستاک می توانید مقالات متعددی درباره مسائل اقتصادی، سیاسی و مدیریتی ایران که به قلم اساتید اقتصاد، مدیران و کارشناسان نگارش شده پیدا کنید.

در قسمت معرفی این سایت می خوانید:

جامعه امروز ایران با چالش‌های متعددی مواجه است که بخشی از آن به حوزه‌های اجرائی، بخشی به حوزه‌های سیاست‌گذاری و بخشی به حوزه‌های نظری مربوط می‌شود. سایت تحلیلی “رستاک” با انگیزه باز کردن زمینه گفتگوی عمیق درباره چالش‌های کشور در حوزه‌های سیاست‌گذاری و نظری راه‌اندازی شده است. مطالب این سایت به گونه‌ای تنظیم خواهد شد تا همه تحصیلکردگان و علاقمندان عمومی به مسائل جامعه ایران، بتوانند از آن استفاده کنند. این رسانه، مسائل و مشکلات کشور را عمدتاً از منظر تئوریک مورد بررسی قرار خواهد داد.

[بیانیه آغاز فعالیت سایت رستاک]

- امشب دچار درد «چه کنم» شده ام!!!

- چرا اینجا کسی اهل تعطیل بازی نیست؟

- از آدم هایی که درون شان و بیرون شان فرق دارد متنفرم!

- تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل!

- …

این پست یاسر (خرگوش‌ها، آدمیان و آنها که هنوز نیامده‌اند) جالبه! خصوصا حال اساسی که به مهندسان و پزشکان داده، که متاسفانه حرفش و کنایه اش  تا حدود زیادی درست هستند!