Mahdi

نمی‌دونم ‌این ایده وبلاگ نویسی از کجا به ذهنم رسید. شاید چون مرتضی، برادرم، وبلاگ داشت من هم وسوسه شدم ولی اصلا جزئیات ماجرا یادم نمی‌آد. شاید هم دلیل دیگه‌ای داشت…

یادمه خیلی با خودم کلنجار رفتم که به این کار راضی شدم. نوشتن، حتی خصوصی نوشتن هم، یعنی به رسمیت شناختن اون چیزایی که تو فکرت هستن. به محض اینکه چیزی رو کاغذ بیاد دیگه از تو جدا می‌شه و برای خودش حیات مستقلی پیدا می‌کنه، به بیان دیگه رسمیت پیدا می‌کنه. و این مسئله می‌تونه خیلی ترسناک باشه، حداقل برای من که بود. دیگه راه فراری از اون افکار وجود نداره، نه تنها امدن به خودآگاهت بلکه خارج از وجود تو هم حیات پیدا کردن. ترس دیگه‌ای که داشتم مربوط می‌شد به ابراز عقیده در جمع. همیشه از بچگی از اینکه توسط جمع مورد قبول واقع نشم می‌ترسیدم. از اینکه مسخره بشم یا مورد نقد قرار بگیرم واهمه داشتم. از اینکه موضوع مورد مطالعه باشم متنفر بودم. با نوشتن در یه جای عمومی عملا داشتم خودم با دستای خودم، خودم رو بدبخت می‌کردم.

نمی‌دونم منشا این ترس‌ها (می‌خواستم براشون یه صفتی هم بذارم ولی لغت مناسبی به ذهنم نرسید) چی هستن ولی خوشبختانه شروع کردم به نوشتن و الآن از کاری که کردم بسیار راضی‌ام. شاید حس خیلی بهتری باشه اگه آدم یه چیزایی بنویسه که بدرد بقیه هم بخوره ولی من در همین حد که این نوشتن باعث شده بر ترس‌هام غلبه کنم خوشحالم. به قول عزیزی این دوره وبلاگ درمانی شدیدا مفید واقع شده .

خلاصه با اینکه همچین آدم انتقاد پذیری نیستم و هنوز هم اگه کسی انتقادی بکنه کارد بزنی خونم در نمی‌آد ولی با همه اینها از هرگونه انتقاد یا پیشنهادی استقبال می‌کنم.

پی‌نوشت: اینکه عنوان این نوشته شد «به مناسبت صدمین پست» صرفا ناشی از تصادف بود. امدم این پست رو بنویسم دیدم صدمین پست این وبلاگه!